Wij zijn een groep deskundigen die zich – ieder vanuit een eigen en elkaar aanvullende discipline - bezighoudt met mensen met een hersenaandoening. Alle leden van de groep hebben een gedegen theoretische en praktische kennis van de hersenkunde. Deze kennis passen wij toe in de dagelijkse praktijk van wonen, zorg en welzijn. Wij zijn (met onze functie door Anneke allegorisch omschreven):

Anneke van der Plaats: de brein-klokkenluider (zie hieronder)

Sylvia de Koning: de breinomgevingsvormgever (lid, zie website)

Jos Slutter: de brein-fluisteraar (lid, zie website)

Lida Waterlander: de brein-trainer (lid, zie Facebook)

Drs. Erica van de Veerdonk: de brein-verbinder (lid, zie website)

Hans van Dam: de brein-profiler (lid, zie website)

Ad Nouws: de brein-invoeler (lid, zie website)

Jacqueline Rempt: de brein-verleider (lid, zie website)

Naast deze leden van het BreinCollectief zijn er nog

Dr. Paul Jansen: de hart-brein coördinator en adviseur aan Anneke en haar BreinCollectief, zie website

Dr. Annetje Bootsma: voor consultatie ouderengeneeskunde, Ouderenpraktijk Amsterdam zie website

Dr. Anneke van der Plaats

sociaalgeriater, docent, onderzoeker, adviseur

dr Anneke van der Plaats

Sociaal geriater Dr. Anneke van der Plaats is als verpleeghuisarts, wetenschapper, docent en adviseur altijd al een voorloper geweest. Zij heeft 1983, geheel op eigen kracht, de eerste dagopvang voor ouderen in Nederland opgezet. Het concept is vervolgens overgenomen door het ministerie en is al vele jaren ingebed als voorziening in de zorgverlening. De eerste geheugentrainingen werden door haar, samen met de gerontopsycholoog Ad Nouws, ontworpen en opgezet.

Uit de neurowetenschap is bekend dat beschadigde hersenen niet meer kunnen reageren op stilstaande en geluidloze prikkels. Menig hersenpatient kan dus niet bestaan in een stille omgeving. Dit geeft totale deprivatie. De praktische consequentie van dit gegeven is, dat een eigen kamer voor een dementerende heel bedreigend kan zijn. Met name wanneer daar geen dynamische prikkels zijn, dus alles stil is en stil staat. Daarom zul je niet vaak een dementerende bewoner uit zichzelf alleen in zijn/haar eigen kamer zien zitten.

Ditzelfde principe geldt voor de nacht: alleen op de kamer en dan ook nog stil en donker. De hersenen kunnen dit niet verdragen dus de dementerende bewoner komt uit bed. Bewegende lichtjes, een kleur-wissel-lamp of vervloeiende projecties op muur of plafond kunnen helpen. Wanneer de dementerende persoon niet kàn of màg lopen, dan zien we dat hij/zij in een stille ruimte, zelf prikkels gaat maken in de vorm van roepen, wriemelen of brabbelen.   

Anneke heeft het vermogen om haar wetenschappelijke kennis en complexe wetenschappelijke theorieën te vertalen naar de dagelijkse praktijk.

Op verzoek observeert zij gedrag van medewerkers en bewoners op afdelingen. Zo ontdekt zij welke omgevingsfactoren gunstig en ongunstig werken. Haar lezingen, adviezen, workshops en publicaties geven praktische handvatten en inzicht in de oorzaken van onverklaarbaar ‘moeilijk’ gedrag bij dementerende bewoners.